lunes 30 de marzo de 2009

Dándolle voltas a cabeza...

Sempre fun unha rapaza tímida, introvertida, desconfiada e temerosa. Fechome con 700 chaves e rodeome de 1000 portas para que non me fagan dano.
Pero as veces tanto aillamento afogame e necesito sentir, e desaparecen as portas e os candados, e tirome a piscinas que quero disfrutar, é neste momento cando me dou un planchazo ou a piscina baleira.
Tou soa, con ideas de meterme empresaria, vendo terreos para comprar e facerme unha casiña para independizarme e ter o meu can dándome mimos xa que non encontro que quente os meus pes na cama, e o meu corazón na vida.

4 comentarios:

principito dijo...

Yo tb me tiré en piscinas sin agua e incluso llegué a nadar en alguna en la q se escapaba el agua. Sé como te sientes. Quizá un perro no sea la solución y, como me dicen en los comentarios, fijarse en las pequeñas cosas q tiene la vida... aunq para mí, compartir esas cosas solo, no tiene ningún interés.

No quiero q seas un nube gris casi negra de esas q sueltan el chaparrón. Quiero q seas una nube blanquita de esas de verano q te dibujan una sonrisa...

Besitos.

bita dijo...

y a veces, ese instante en el que echamos abajo los muros y nos tiramos a la piscina nos hace sentir tanto... que por un instante, por breve que sea, el planchazo merece la pena... aunque eso si, luego toca recoger los trocitos y reponerse del golpe hasta el siguiente momento...
venga nube, como bien te dicen, hay que ser una nubecita blanca! nada de nubes de tormenta!
besitos y gracias por la visita!

principito dijo...

Estás ahí?

Javi dijo...

La vida está llena de sinsabores, planchazos, tropezones o como queramos llamarlos. Pero al menos ya tienes esa ilusión de crear tu pequeño hogar. Hay que empezar por algo y ése es un buen comienzo.

Ánimo y bicos.