Mostrando las entradas con la etiqueta tristeza. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta tristeza. Mostrar todas las entradas

lunes, 8 de junio de 2009

Afógome.../ Me ahogo...

Non son a rapaza máis guapa, nin a de mellor tipo. Pero cando alguen me importa poño tódolos meus sentidos para coidar, sorprender, mimar... a esa persoa.

Vólvome topar con I. e o único que lle importa é satisfacer as súas necesidade e desaparecer, pouco lle importa como me sinto, que me pasa...

Necesito, quero, ESIXO que me den igual q eu dou. atoparme con xente que teña as cousas claras coma eu teño, e que non me vendan castelos cando realmente o único que queren e pasar o rato...

Onte falando cunha amiga, comentábame que cando eramos cativos preguntábanche Queres ser a miña moza? e con un sí xa te daba dereito a ir da man con él polo patio, compartir merenda e dar bicos furtivos na fila... Agora sendo xa supostamente "Adultos", dudas se mandar sms ou non facelo, se chamar, que se vamos moi rápido ou moi despacio, que se vamos pola man me agobias...

Sinto que me afogo nunha urna de cristal, que grito pero ninguen me escoita...

Texto Traducido:

Me Ahogo...

No soy la chica más guapa, ni la de mejor figura. Pero cuando alguien me importa pongo todos mis sentidos para cuidar, sorprender, mimar... a esa persoa.

Me volví a cruzar con I., lo único que le importa es satisfacer sus necesidades y desaparecer, poco le importa como me siento, que me pasa...

Necesito, quiero, EXIJO que me den igual que yo doy. Encontrarme con gente que tenga las cosas claras coma yo las tengo, y que no me vendan castillos cuando realmente lo único que quieren es pasar el rato...

Ayer hablando con una amiga, me comentaba que cuando eramos niños te preguntaban ¿Quieres ser mi novia? y con un sí ya te daba derecho a ir de la mano con él por el patio, compartir merienda y dar besos furtivos en la fila... Ahora siendo ya supuestamente "Adultos", dudas en mandar sms o no hacerlo, si llamar, que si vamos muy rápido o muy despacio, que si vamos por la mano me agobias...

Siento que me ahogo en una urna de cristal, que grito pero nadie me escucha...

domingo, 8 de marzo de 2009

O pasado sempre volve...

Sigo mandando mensaxes a amores pasados, sigo recordando con dor a quen un día quiso desaparecer da miña vida, sigo rememorando momentos felices, regreso a portas que pensei que tiña pechadas, os meus pantasmas volven a mín...

sábado, 7 de marzo de 2009

domingo, 28 de diciembre de 2008

Sin corazón...

Hace años era risueña, alegre, llamaba a todo el mundo, estaba pendiente de todos, tenía mil planes en mente y siempre una sonrisa que regalar en la boca.

Pero el tiempo y las experiencias me están volviendo triste, desganada para todo, sin ganas de llamar a nadie y cuando lo hago no contestan o rechazan mis planes, me siento muy sola…

Con I. volví a sentirme viva, disfrute como una enana mientras estuvimos juntos, el primer chico que presente a mis padres y entra en mi casa. Lo sentía muy especial y como el resto desapareció. Ahora ni siquiera contesta al teléfono. A nadie le había abierto el corazón como a él, ni había dicho lo que a él le dije.
No me arrepiento, pero me duele tanto el corazón que parece que me lo han arrancado de cuajo. Por más que lloro no deja de doler, no dejo de pensar en él. Espero que si no es en esta vida, sea en otra, pero que nos volvamos a cruzar.
Ahora de vacaciones, ya en casa, me doy cuenta que estoy más sola que la una. Todas las amigas han hecho planes con sus respectivas parejas y las que vienen por navidad y están tan solas como yo están apagadas o fuera de cobertura.

Pensaba salir algún día y parece que va a ser misión imposible o hago algo con parejas o me quedo en casa aburrida como una ostra.

Se me está congelando hasta el alma, sigo echándole de menos y por más que lo intento, por más que bese sapos, no son sus labios… Encima de desaparecer me ha dejado su recuerdo grabado a fuego, que no me permite estar con otros sin pensar en él.

Este año que comienza tengo que centrarme a estudiar, hacer ejercicio, intentar ocupar mi tiempo para poder olvidar y que la estancia en mi destino sea más llevadera.

Espero que el 2009 venga cargado de nuevas oportunidades para ser felices, no las dejéis escapar.

miércoles, 20 de agosto de 2008

Cómo olvidarte...

¿Cómo se olvida?