Música: Coque Malla - Me dejó Marchar (feat. Iván Ferreiro)
lunes, 26 de febrero de 2018
Mariposas
Música: Coque Malla - Me dejó Marchar (feat. Iván Ferreiro)
domingo, 14 de junio de 2009
lunes, 8 de junio de 2009
Afógome.../ Me ahogo...
Vólvome topar con I. e o único que lle importa é satisfacer as súas necesidade e desaparecer, pouco lle importa como me sinto, que me pasa...
Necesito, quero, ESIXO que me den igual q eu dou. atoparme con xente que teña as cousas claras coma eu teño, e que non me vendan castelos cando realmente o único que queren e pasar o rato...
Onte falando cunha amiga, comentábame que cando eramos cativos preguntábanche Queres ser a miña moza? e con un sí xa te daba dereito a ir da man con él polo patio, compartir merenda e dar bicos furtivos na fila... Agora sendo xa supostamente "Adultos", dudas se mandar sms ou non facelo, se chamar, que se vamos moi rápido ou moi despacio, que se vamos pola man me agobias...
Sinto que me afogo nunha urna de cristal, que grito pero ninguen me escoita...
Texto Traducido:
Me Ahogo...
No soy la chica más guapa, ni la de mejor figura. Pero cuando alguien me importa pongo todos mis sentidos para cuidar, sorprender, mimar... a esa persoa.
Me volví a cruzar con I., lo único que le importa es satisfacer sus necesidades y desaparecer, poco le importa como me siento, que me pasa...
Necesito, quiero, EXIJO que me den igual que yo doy. Encontrarme con gente que tenga las cosas claras coma yo las tengo, y que no me vendan castillos cuando realmente lo único que quieren es pasar el rato...
Ayer hablando con una amiga, me comentaba que cuando eramos niños te preguntaban ¿Quieres ser mi novia? y con un sí ya te daba derecho a ir de la mano con él por el patio, compartir merienda y dar besos furtivos en la fila... Ahora siendo ya supuestamente "Adultos", dudas en mandar sms o no hacerlo, si llamar, que si vamos muy rápido o muy despacio, que si vamos por la mano me agobias...
Siento que me ahogo en una urna de cristal, que grito pero nadie me escucha...
lunes, 30 de marzo de 2009
Dándolle voltas a cabeza...
viernes, 20 de marzo de 2009
vuelco de corazón...
Nos acercamos, sobraba la gente, sólo él y yo. Sin decirnos nada, como sí con la mirada nos lo dijesemos todos, jugamos al cíclope. Su mano me saco del local, deteniéndonos en cada portal antes de llegar a mi casa...
Al despertar, la cama estaba vacía. Simplemente un posit en la nevera: "Lo he pasado muy bien esta noche, un beso", me decía que aquello no había sido un sueño.
domingo, 8 de marzo de 2009
O pasado sempre volve...
domingo, 4 de enero de 2009
Nuevo aspecto

sábado, 3 de enero de 2009
Me has mojado el corazón por un instante...
Música: "Canción Húmeda" Ivan ferreiro
Nota: Creo que ya sabéis q Ivan es mi debilidad, me gustaba en piratas pero ahora me encanta y a parte es vecino, hay que barrer para casa, jajajajajajajaja.
miércoles, 31 de diciembre de 2008
Besitos...
Alargarnos la sonrisa, sacudirnos la distancia y poder burlar al tiempo...
Tú me sigues abrigando y te marchas caminando...
Y aunque todo ha teminado de hecho todo está empezando...
Son preciosos nuestros besos...
Nota: Pasar una buena noche, reiros mucho y besar más jajajajaja
domingo, 28 de diciembre de 2008
Sin corazón...
Hace años era risueña, alegre, llamaba a todo el mundo, estaba pendiente de todos, tenía mil planes en mente y siempre una sonrisa que regalar en la boca.sábado, 6 de diciembre de 2008
Triste

sábado, 22 de noviembre de 2008
Mirada...

sábado, 1 de noviembre de 2008
O Samaín
O samaín (Samhain en gaélico) é unha festividade de orixe celta, a máis importante do periodo precristiano. Celebra o comezo do novo ano, que comeza coa estación escura. É tanto unha festa de transición (o paso de un ano a outro) como de apertura ó outro mundo. Existe dende fai 3000 anos nos pobos celtas de Europa, en Galicia, algunhas zonas de Asturias (máis ben relacionado cól mito da Güestia), en Irlanda e distintas zonas de Gran Bretaña.
A antiga festividade céltica do samain foi habitualmente descrita como unha comuñón cos espíritos dos defuntos que, nesta data, terían autorización para camiñar entre os vivos. Abríanse as portas entre este mundo e o máis aló, dándolle á xente a posibilidade de reunirse cos seus antepasados mortos.A festa do samain, a máis importante do período precristián, marcaba para os celtas o comezo dun novo ano. Nesa data prendíanse lumes sagrados frotando pólas de serbal e teixo. Con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas.
Polo samain era costume baleirar nabos de grande tamaño –posteriormente cabazas- para porlles dentro candeas. Varios séculos despois esta tradición –que se mantén aínda en Galicia- ten continuidade nas festas de Halloween, que poderían ter exportado aos Estados Unidos os irlandeses no século XIX e comezos do XX.
viernes, 24 de octubre de 2008
viernes, 4 de julio de 2008
No estés triste
Para todos y todas los que estéis tristes ( y para los que estáis radiantes de felicidad también) os mando un guiño y mi sonrisa, sobre todo y con mucho cariño para Ardid que termina hoy los exámens un besiño preciosa. Y para los que estamos todavía con exámenes, a estudiar! :(
(Nota: sí esa foto es un recorte de mi cara)
Música: "No estés triste" Manolo García.
jueves, 19 de junio de 2008
Non todo é o que parece amigo...
A miña prefe e a de Quero Xamón! pero non a atopo, que recordos de infancia jajajajaja.
jueves, 13 de marzo de 2008
As veces..., pero sempre eu
As veces teño medo e outras veces son moi valente, as veces son demasiado tímida e outras veces moi descarada, as veces estou chamando a todas horas e outras veces desaparezo do mapa, as veces río e outras choro, as veces son moi cabezona e outras veces déixome levar, as veces toco o ceo cas mans e outras veces estou metida nun burato profundo, as veces son alegre e outras veces moi triste, a veces son cariñosa e outras veces un toxiño, as veces decidida e as veces insegura, as veces gústame estar con xente e outras veces gústame a soidade, as veces soño e outras veces esperto, as veces moi faladora e as veces calada, as veces mimosa e outras veces fría, as veces fráxil e as veces forte, as veces necesito abrazos, moitas veces, as veces bicho e as veces boa, as veces indecisa e as veces con pé firme, as veces non quero saír da casa e outras veces afógome nela, as veces parva e as veces lista, as veces seria as veces alegre, complexa e desconfiada para quen non me coñece, inaccesible para quen non teña as chaves.



